Daantje Goedhart

De omstandigheden op Amstelmeren waren ECHT onacceptabel. De afdeling was overvol en ALLES stonk naar poep en plas. Er werd structureel niet schoongemaakt. Er liepen ratten over de gang. Medebewoners liepen op open wonden aan hun voeten. Er was nauwelijks begeleiding aanwezig. Veel medebewoners waren ernstig depressief, anderen waren luidruchtig en onvoorspelbaar. Zelfs een dakloze op straat leeft nog schoner. Zo'n drukke, gore, ranzige plek moet je niemand aandoen die een beetje rust nodig heeft. Niet iemand in een manie, niet iemand met een depressie, niet eens de meest normale mens. Het werkt herstel niet alleen tegen - het verergert de situatie actief. In het geval van Daantje was er niet eens sprake van een manie - hij was daar allang uit. In Parnassia Castricum sliep hij prima met alleen een beetje melatonine, dat ging helemaal goed. Hij werd door paniek van omstanders daar neergezet, niet omdat het medisch nodig was. Ter context: Daantje heeft in zijn dagelijks leven twee schoonmakers in dienst en een robotstofzuiger die elke dag de vloeren reinigt. Zijn behoefte aan een schone leefomgeving is uitzonderlijk hoog. In een instelling waar basale hygiene niet op orde is, was het voor hem onmogelijk om tot rust te komen. Een betere oplossing zou zijn: een rustige plek in de natuur, met goede sanitaire voorzieningen, warmte, en stilte - zodat iemand daadwerkelijk tot rust kan komen. Dit is ook besproken bij de rechter op vrijdag 10 april 2026 om 10:45.